عـمری از مـأذنـه سـیـنه صـدایـت می کرد           اشـتـیاقـی به مـصـلای تـو دارد کـه مگو

خویش را درگرو مـهر تو می داند وبـس          همچو مجنون سر صحرای تو دارد که مگو

کاش یکلحظه ویکدم به تو راهی می بود          شوقی این تشنه به دریای تو دارد که مگو

الفتی با غـم تو دیـده مـحـنت کـش داشـت            آه. سـوزی غم پـــیدای تـو دارد کـه مـگـــو

درد هـجـر تـو مـرا شـهـره آفـاق نـمـــود               حـالتـی غـمـزده رسـوای تـو دارد که مگو

من ز هـر لـحـظـه طـپـشـهای دلم فهمیدم               آنـقـدر دیـده تـمــنای تـــو دارد کـه مــگــو

محمدهادی کلانتریان